Onu anlatmaya başlasam yıllar sürer. Kısaca yazayım dersem bunu bir kaç satırla tamamlayabilirim. Onu ilk tanıdığımda bebekti daha. Konuşamıyordu, sürekli ağlıyordu. Küçük, iğrenç ve zararlı bir yaratıktı. Fakat onu sevmek zorundaydım. Çünkü seçme şansım yoktu. Onunla beraber gelmiştim dünyaya. İlkokul öğretmeni ona kağıt ve boya kalemleri vermişti. İlk çizgilerini o zaman gördüm. Çok eğlenceliydi çizdikleri. Siyahı seven, renkli birisiydi. Diğer salak çocuklar gibi çizmiyordu. Görünürde usluydu. İnsanlara kendini sevdirmeyi çok iyi biliyordu. Kafasının içindeki geniş ans*klopedinin sayfalarını ilk o zaman yazmaya başladı. Hayal gücü o kadar geniştiki her olaya farklı açıdan bakıyordu. Bu onun daha değişik, sıradan olmayan insan karakterine dönüştürüyordu. Büyüdükçe daha konuşkan, ukala, esprili ve enerjik bir insan oluyordu. Müzik ve tarih ikilisini hayatının temeline kazımıştı. Sonra bir gün kafasının içindeki geniş ans*klopedide yatan eşsiz düşüncelerini, siyasi görüşlerini ve müzik hakkındaki yorumlarını diğer insanlarla paylaşmak için blog açmaya karar verdi.
Çizimleri hâlâ o çocuk çizimleri. Aynı renkler, aynı çizgiler. Mutlu her zaman mutlu. Derdi yok değil. Herkesin bir derdi var. Ama o bu dertlerin bir süre sonra bitebileceğini hatırlayabiliyor. Hayatın sıkıntılarının kendisini üzmesine izin vermiyor. Bu hayata beraber geldiğimiz için ve onunla beraber gideceğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Çünkü o çok iyi birisi. En azından bana karşı iyi. Benim kadar tanısanız siz de onu seversiniz. Ama hiçbir zaman ona benim kadar yakın olamayacaksınız.